I like the moon

เบื่องาน คิดงานไม่ออก แอบอู้ (ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างนะจ๊ะ) สะพายกล้องออกเดินเล่น ย่านห้วยขวาง แก้เครียด

เดินทาง 

ยุ่งเหยิง

ความเจริญที่เข้าถึง

พักพิง

พนักงาน

สาดส่อง

 
แดดจ้า

เวลากลับบ้าน

...

และแล้วก็อู้จนวินาทีสุดท้ายก่อนกลับบ้าน คลายความเครียดลงไปได้เยอะ
หวังว่าพรุ่งนี้ คงเป็นวันที่ดีดี

เคยเป็นมั๊ย
ที่ไม่รู้่ว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ และอยู่กับอะไร
ไม่รู้แม้กระทั่งว่า สีหน้าของเราตอนนี้เป็นยังไง

จิตตกโดยไม่รู้สาเหตุ
ไม่รู้แหล่งที่มาของปัญหา

จริงๆ เราอาจจะรู้ก็ได้
แต่เราก็แกล้งทำเป็นไม่รู้
ไม่อยากยอมรับความจริง
เพราะกลัวว่าเมื่อรู้ความจริงแล้ว
เราจะกลายเป็นคนที่เลวทีุ่สุดขึ้นมา

ถูกสอนให้เติบโตมาเป็นคนดี
แต่ความคิดมันเลว
ก็เลยหลอกตัวเองไปซะ
ว่ากูไม่รับรู้อะไร

ในขณะที่คนอื่นเค้ามีสีหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่เราไม่กล้าแม้แต่สบตาคนอื่น
เพราะกลัวที่จะแสดงสีหน้าฝืนๆ ออกไป

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ที่ความสัมพันธ์กับคนอื่นต้องพังลง
เพราะความรู้สึกแบบนี้
แล้วก็มาเสียใจในภายหลัง

แต่ทำไมกัน ที่เรายังไม่สามารถแก้ปัญหา และความคิดแบบนี้ได้
หรือ เพราะมันฝังจนก่อเกิดเป็นตัวเรา
ทั้งความคิดและร่างกาย

ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงๆ เราคงเกลียดตัวเราเองที่สุดบนโลกใบนี้

อยากหนี แต่ก็หนีตัวเองไม่ได้
เพราะปัญหาไม่ได้เกิดที่อื่น มันเกิดจากตัวเราเอง

เหมือนที่เค้าว่า
"ป่าสนในใจเรา มีแต่เราเท่านั้นที่รู้ทางออก"

ว่าง                                                                                                          
อยากจะว่างมานานมากแล้ว
อยากพัก อยากล้างบ่อ

แล้วก็ได้พัก ได้ล้างบ่อ
และล้างไปได้บ้าง

รู้สึกดีขึ้น สะอาดขึ้น

และเบาขึ้น
.
.
.
เมื่อก่อน ตอนส่งกระจก
เห็นหน้าตัวเอง แต่เหมือนไม่ใช่ตัวเอง

เดินไปทางไหน ก็แทบยกขาไม่ไหว
มันหนักอิ้ง และหน้าก้มมองลงดินเสมอ

จนเกือบจะลืมไปแล้วว่า ท้องฟ้า สีอะไร
.
.
.
ถึงตอนนี้ จะยังเงยหน้ามองท้องฟ้าไม่ได้
แต่ก็หันมามองตรงได้

ก้าวเท้าได้เร็วขึ้น

และเริ่มคุ้นหน้าใครบางคน เมื่อเราส่องกระจก

คงยังต้องพยายามอีกมาก
แต่จะใจเย็นๆ

เพื่อที่จะได้กลับมาวิ่ง

มองท้องฟ้า

และรู้จักตัวเองอีกครั้ง